Euroizacja
Jako euroizację należy rozumieć jednostronne przyjęcie euro przez dane państwo w miejsce obowiązującej tam do tej pory waluty. Zabieg ten jest jednak niezgodny z koncepcją Unii Gospodarczej i Walutowej. Zgodnie z systemem bankowym w UE, wejście do strefy euro powinno być zwieńczeniem tzw. procesu konwergencji.
Co dla kraju oznacza jednostronna euroizacja? Przede wszystkim rezygnacje z wpływu na politykę monetarną państwa. Przedstawiciele narodowego banku nie są ponadto wprowadzeni do organów funkcjonujących w ramach Europejskiego Systemu Banków Centralnych.
Euroizacja dotyczy sześciu europejskich krajów. Działając w porozumieniu z Unią Europejską na ten krok zdecydowały się takie państwa jak : Watykan, San Marino i Monako. Trzy inne państwa wprowadziły eurowalutę bez konsultacji ze Wspólnotą. Są nimi Andora, Czarnogóra i Kosowo. W roku 2005 polski rząd debatował nad pomysłem euroizacji w naszym kraju. Z uwagi na to, iż ten fakt mógłby zostać źle odebrany przez UE, odstąpiono od tego pomysłu. Ówczesny premier Marek Belka utrzymywał, że najlepszym rozwiązaniem byłoby rozważenie powiązania złotego z euro w ramach izby walutowej. Plan taki wymagałby jednak zrównoważenia finansów publicznych, co do dnia dzisiejszego jest zadaniem nieosiągalnym dla polskiego rządu.
Jednostronna euroizacja możliwa jest jedynie w krajach spełniających konieczne warunki. Należą do nich stosunkowo mała i otwarta gospodarka, przebyte doświadczenie hiperinflacji, niewysokie dochody z seniorażu (renta mennicza), a także odpowiednio wysokie rezerwy walutowe.